Michael Boogerd Fan Club Internet, The Official.

Met dank aan de Telegraaf, vrijdag 21 september 2007

Top 5 van mijn wereldkampioenschappen

We waren in de Drei-Länder-Tour (de oude Hessen Rundfahrt) om onze vorm aan te scherpen voor het WK. Maar de winst van Thomas Dekker en mijn derde plaats in de rit naar Lolla geven aan dat we de afgelopen weken goed getraind hebben. Twee keer heb ik met Thomas een trainingskamp in Zuid-Limburg belegd. Het ziet ernaar uit dat we op de goede weg zijn voor de mondiale titelstrijd in Stuttgart.

Zelf kijk ik enorm naar het WK uit. Het blijft een van de meest speciale wedstrijden van het jaar. Ik vind het nog altijd bijzonder om één dag in het jaar voor mijn land uit te komen en in het oranje te mogen starten. Daarbij heb ik de laatste jaren continue een goede wedstrijd gereden en de finale kunnen kleuren. Behalve op de vlakke omloop in Zolder in 2002, waar ik geen kans had en in de laatste ronde ook nog eens onderuitging.

Ik koester verwachtingen voor mijn laatste WK volgende week zondag in Stuttgart. Het is een lastig parcours, waardoor ik een slopende wedstrijd verwacht. Dat ligt mij wel. Hieronder mijn top vijf van WK’s:

1. 1998 Valkenburg: 6e Veruit mijn mooiste ervaring om in eigen land voor zoveel publiek de finale te kleuren. Ik was in topvorm en kon alles wat ik wilde. Ik maakte de slag en vloog iedere ronde de Cauberg op. Het leek wel alsof ik droomde en ik had geen moment in de gaten dat ik ruim zes uur op de fiets zat. Tot de anticlimax volgde. Op zeven kilometer voor de streep reed ik vlak voor de Bemelerberg lek. Daardoor kon ik een streep zetten door een podiumklassering.

2. 2004 Verona: 7e Ik was in goeden doen en kon op de klim in de laatste ronde demarreren. Ik had echt het gevoel dat ik de beste was. Maar de hele dag was de koers niet hard gemaakt, waardoor de groep nog vrij groot was. Helaas konden de Spanjaarden de wedstrijd goed controleren en brachten zij Oscar Freire heel sterk naar de sprint. Dat mijn ploegmaat Freire won, is mooi. Maar ik besefte dat er voor mezelf veel meer in had gezeten.

3. 2003 Hamilton: 5e Mijn beste WK-klassering. Eigenlijk was het een heel mat WK op een parcours dat niet echt spectaculair was. Ik vond het bijzonder om in Canada eens de titelstrijd te rijden. In de laatste ronde kon ik nog demarreren, maar veel ruimte kreeg ik niet. Met de besten kwam ik vooruit, maar ik gokte met mijn demarrage op het verkeerde moment. Igor Astarloa werd kampioen.

4. 2005 Madrid: 18e Als ik ooit op het podium had moeten staan, dan was het misschien wel in Madrid. In de laatste ronde kwam ik vooruit met Alexandre Vinokourov en Paolo Bettini. Wij waren zonder twijfel de sterksten in koers, maar Bettini durfde niet voluit mee te rijden. Later sloten zich nog drie renners bij ons aan, waarbij Koos Moerenhout. Een ongekende luxe om met twee man van voren te zitten, maar de samenwerking in de groep was niet goed genoeg. In de laatste kilometer sloot het eerste peloton met Tom Boonen aan. Jammer, want hier had meer in gezeten.

5. 1994 Sicilië: opgave drie rondes voor het einde.

Mijn eerste WK was een bijzondere ervaring. Ik mocht daar als broekie tussen ervaren mannen als Adri van der Poel, Erik Breukink en Steven Rooks vertrekken. Ik was zo trots dat ik ook in het oranje aan de start stond. Mijn opdracht luidde om in de eerste rondes bij iedere ontsnapping mee te zitten. Die taak heb ik volbracht en bijna iedere demarrage probeerde ik te beantwoorden. Het was een slopende wedstrijd en op drie rondes voor het einde moest ik helemaal leeg opgeven. Bondscoach Gerrie Knetemann was tevreden en gaf mij na afloop zijn complimenten. Dat betekende heel veel voor me.

Groeten,

Michael

Terug naar nieuwspagina