Michael Boogerd Fan Club Internet, The Official.

Uit de Telegraaf van vrijdag 10 augustus 2007

De passie is weer verdwenen

De passie en het plezier in de wielersport zijn verdwenen. Ik ben momenteel echt blij dat het het einde van het wielerseizoen erop zit. Voor de Tour had ik al een gevoel dat de passie minder was. Met de gele trui van Michael Rasmussen was al het plezier echter teruggekomen. Wat er toen in onze Rabobank-ploeg voor een situatie ontstond, was echt uniek. Iedereen ging voor elkaar door het vuur en iedereen steeg boven zijn eigen niveau uit. Het uit de Tour halen van Rasmussen was een enorme klap voor ieder van ons. En nu nog steeds merk ik dat de passie voor de sport echt verdwenen is.

In Parijs was het gevoel eigenlijk heel dubbel. Ik wist van mezelf dat ik op topniveau mijn laatste Tour had gereden. Ik had opnieuw bewezen dat ik in een grote ronde bij de wereldtop behoor. Maar de hele affaire rond Rasmussen zorgde ervoor dat ik toch ongelukkig was. Als ik nu bekijk in welke situatie de wielersport zich met alle onderlinge conflicten bevindt, dan ben ik blij dat ik begin november kan afzwaaien.

Het heeft me goed gedaan hoe het Nederlandse volk ons in de criteriums heeft opgevangen. Ik ben 14 jaar beroepswielrenner, maar nooit heb ik zo veel publiek gezien en nooit eerder waren de reacties zo positief. Ik ben achteraf ook heel blij dat we in Pau besloten hebben om verder te rijden. Al ben ik wel zo reëel om ook te zeggen dat ik een beter afscheid in de Tour had verdiend.

Begin deze week heb ik voor het eerst met Rasmussen gebeld. Het was heel apart. Ik probeerde hem een hart onder de riem te steken. Maar ondertussen was hij alleen lovend over mij. Michael vertelde me hoe goed ik voor hem had gereden. Hij was ervan overtuigd dat ik zeker een rit had gewonnen wanneer ik voor eigen kans had kunnen rijden. Als zo iemand dat tegen me zegt, maakt dat toch indruk. Je baalt dan achteraf ook van de gemiste kans. In het gesprek kreeg ik heel veel compassie voor hem. Er is nog zo veel onduidelijkheid. Wij weten nog altijd niet wat er precies is gebeurd en voor Michael zijn er ook nog talrijke vragen. Hij vertelde me dat hij het huis niet eens uitkan om zijn twee honden uit te laten. Al een week wordt zijn huis belegerd door media. Hij weet niet wat ze willen fotograferen en horen. Ik zou van zo’n situatie helemaal gek worden. Als laatste heb ik hem bemoedigend toegesproken en hem gezegd dat hij de spirit hoog moet houden. Maar ik voelde dat hij het ongelooflijk zwaar heeft.

In deze column wil ik nogmaals benadrukken dat wij renners het juiste verhaal nog niet kennen. De ware toedracht van het verhaal is voor ons onbekend. Ik weet niet of Rasmussen iets verkeerd heeft gedaan. En ik weet ook niet of Theo de Rooij ergens een fout heeft gemaakt. Die duidelijkheid ontbreekt nog altijd bij ons. Ik geef Rasmussen en De Rooij allebei het voordeel van de twijfel.

Het nieuws dat Theo de Rooij opstapte, heb ik via teletekst vernomen. Ik wist dat er iets te gebeuren stond, maar toch was het enorme schok. Toen ik mijn e-mail opende, zag ik dat Theo mijn een persoonlijke email had gestuurd. Daarop heb ik hem meteen een sms gestuurd met een persoonlijke uiting. Het voelt heel raar aan. Jarenlang heb ik met hem samengewerkt en nu is hij er ineens niet meer.
Ik ben blij dat Rabobank besloten heeft om snel een interim-manager aan te stellen. Henri van der Aat is iemand die de ploeg vrij goed kent en die altijd nauw betrokken was bij het Rabobank-wielerplan. Het is héél belangrijk dat Van der Aat nu rust in de ploeg weet te brengen. Volgens mij onderschatten velen dat, maar bij het personeel en de renners is daar enorme behoefte aan. Ik word door velen gebeld of ik meer informatie heb. Iedereen wil weten hoe het verder moet.

Groeten, Michael

Terug naar nieuwspagina